Είμαστε κάτι βασανισμένες υπάρξεις
περιφερόμαστε από δω κι από κει
αναζητώντας τη λύτρωση στο καθετί.

Είμαστε κάτι παράξενα πλάσματα,
αγαπάμε και αγαπιόμαστε
χωρίς να μπορούμε να περιγράψουμε τον έρωτα.

Είμαστε κάτι μοναχικά δέντρα,
ατάραχα κάθε εποχή, με χιόνι
και βροχή, και μ΄ ήλιο μ΄ αστραπή.

Στο τέλος όμως, η αγάπη βρίσκει
νόημα, τα πουλιά προσεγγίζουν
τα δέντρα σιγοτραγουδώντας και η
λύτρωση πλησιάζει.

Δημητρίου Θεοδώρα

Είμαστε κά-

«Είμαστε κάποιοι», είμαστε ωραίοι!
Κοιτάμε επίμονοι τον καθρέφτη,
της ευτυχίας ψάχνουμε τον κλέφτη.
Κι η ψευδαίσθηση άφθονη ρέει.

Είμαστε κάτι ατέρμονα μοιραίοι,
χωρίς σειρά ένας-ένας πέφτει-
όσοι ζουν αίσθηση 'χουν μόνο έκτη.
Και το μονάχο τέλος παραπαίει.

Είμαστε κάρα, πλανώμενα στο χρόνο,
χωρίς δρόμους, οδηγούς, φανάρια.
Φορτίο εμπειριών που ξέρει ν' αφήνει πόνο.

Είμαστε κάρτες κλεισμένες σε πιθάρια.
Κοιτάμ' η μια την άλλη γύρω-γύρω μόνο.
Δεν θέλουμε τον πόνο να βρούμε στα μάτια.

Χαράλαμπος Καρράς

Είμαστε κάτι πιόνια πλαστικά
σαν από επιτραπέζιο παιχνίδι
πηγαίνουμε όπου μας δείχνουνε να πάμε
χωρίς να μετράει το ταξίδι.

Είμαστε κάτι παράξενα πουλιά
που φοβούνται τόσο να πετάξουν
που δεν αφήνουν τη ζεστή τους φωλιά
και μένουνε ακίνητα, χωρίς τον ήλιο να κοιτάξουν.

Είμαστε κάτι λευκές σελίδες από χαρτί
και περιμένουμε συνέχεια κάποιο μελάνι να μας γεμίσει,
και μένουμε άγραφες, κενές από το καθετί
χωρίς τίποτα να μας συγκινήσει.

Είμαστε κάτι παράφωνες χορωδίες,
που στ΄ αλήθεια δεν μας νοιάζει να ακουστούμε,
και έτσι σκύβουμε συνέχεια το κεφάλι
απ΄ όλους και απ΄ όλα να μην παρεξηγηθούμε.

Είμαστε κάτι μικρά παιδιά,
και τίποτα δεν μοιάζει άσχημο, αλλιώτικο.
Είμαστε κάτι μικρά παιδιά,
και έχουμε ανάγκη να πιστέψουμε στο όνειρο.

Ειρήνη Δούρα

Είμαστε μικροπωλητές που πουλούν ξύλινα
άλογα.

Είμαστε ο μελωδικός ήχος του σαξόφωνου
που και της Στύγας τα νερά μπορεί να εξαγνίσει.

Είμαστε μετέωρα σώματα στον ουρανό του έρωτα
δορυφόροι της Αφροδίτης , σ΄ αυτόν τον κόσμο
πνεύματα.

Είμαστε το ασυγκράτητο κύμα της ελευθερίας
που σπάει στα άγρια βράχια.

Εμείς οι νεοφερμένοι σ΄ αυτή την κοινωνία του
παράλογου, τα επιπόλαια ζαρκάδια.

Είσαστε επιχειρηματίες που πουλούν πολυσύλ-
λαβα σχόλια και αρωματισμένη δυσωδία.

Είσαστε ο επιθανάτιος ρόγχος της φαντασίας
όταν συντεθλιμμένη πέφτει από το ικρίωμα.

Είσαστε η πύρινη λαίλαπα του ορθολογισμού που
κατακαίει το συναίσθημα.

Είσαστε αυτοί που περνούν το χαλινάρι στα
ανήμερα άτια του στοχασμού.

Εσείς οι απόγονοι του Παυλώφ και του Ηρώδη,
οι ανελέητοι διαβιβαστές της γνώσης.

Χαράλαμπος Λεοντίδης

Πετώντας

Μέρα με τη Μέρα
Διψάς λίγο περισσότερο
Τα χείλια μιας ηλιαχτίδας ποθείς
και χάνεσαι στο απόδειλο

Ο δικός σου ο καταρράκτης μ
όνο Τότε ρέει ορμητικός
ένας τοίχος Απροσπέραστος
Ταξιδεύει μέσα στο Φως

Σαν τον αντικρίζω
Δεν δακρύζω
Άγαλμα η Ψυχή μου
Πλάι στη Δική Του

Κι όταν η Ηλιαχτίδα
σου γελάει
Μαζί της Πετάς
Κι ολόγυρα ανθίζουν αερικά τραγούδια

Μα η αναπνοή μου,η δική μου
Σ'ένα καμμένο δάσος
Περιπλανιέται
Σαν από κατάρα Τυραννιέται

Και κάθε τόσο
μου χαρίζεις
μικρές πνοές
Από το Φως σου,Διδαχές

Σιωπηλός φίλος μου
γίνεται το Φως
Με κρύβει με αγάπη
Απ’όλο το θλιμμένο βιος

Και δε θέλω να γυρίσω πίσω
Τον καθρέπτη μου να αντικρίσω
Και την Όψη τη Δυνατή
μα αγέρωχα Υποταχτική

Στέλλα Πολίτη

Τα περιστέρια της Πόλης

Ο Θεός της Πόλης
τρομάζει τα περιστέρια
Αυτά βαλτώνουν
Αυτά που κρατούσαν τον Ήλιο στα χέρια

Δεν μπορούν πια
να πετάξουν κοντά Του
να χαρούν τη Θωριά Του
να λησμονήσουν τα Δεινά

Τι Ανεύθυνοι Άγγελοι
όλοι εμείς,ούτε που καταλάβαμε
ότι η ζέστη που απόμεινε
μας βαλσαμώνει

Ένας πλαστικός Ήλιος
μας κάνει να ιδρώνουμε
Μα Πάντα Κρυώνουμε
Σαν άστρα σβηστά,νεκρά

Και πιο μακριά
δεν φτάνει το βλέμμα
Μόνο από ντουβάρι σε ντουβάρι χτυπάει
Ασφυκτιά ο Νους
Ουρλιάζει η Ψυχή

Μα και τα περιστέρια
βρήκαν ένα δρόμο
Βουτούν με χάρη στο λιγοστό Νερό
κι αφήνουν το Φως ν
α τα στεγνώσει

Τη λάσπη να πάρει
Να τα ελευθερώσει
Να τα σώσει
και να τα Λυτρώσει!

Στέλλα Πολίτη

'Όσο ο Έρωτας Σώπαινε...

Κάθησα να ξαποστάσω
σ'ένα μέρος ήσυχο,ατάραχο
Ένας ήχος ισομετρικός με συνόδευε
ένιωσα τη σταθερότητά του,κραύγαζε
Όσο ο έρωτας Σώπαινε...

Νανούρισμα έμοιαζε το ποίημά Του
Του Έρωτα το Ποίημα
Εκκωφαντικό μα κανείς δε τ'άκουγε
Και στεκόμουν μόνη
Όσο ο έρωτας Σώπαινε...

Γι' αυτό και γω τα Μάτια έκλεισα
Τις φωνές των Σατύρων έσβησα
Τίποτα δεν μ'αγγίζει εδώ
Το Έρεβος γίνομαι η ίδια εγώ
Όσο ο Έρωτας Σωπαίνει...

Ένα άνθος Ποθώ να του χαρίσω
Τη Σιωπή Χρυσή θα ντύσω
Την οικουμένη θα στολίσω
Τον κόσμο που δε φιλά
Σ'αυτόν θε να δώσω μια αγκαλιά

Πριν ανοίξω τα μάτια
Φοβάμαι λίγο ή τρέμω
Το Ψέμα προσμένω
Νικητή ή Νικημένο

Κι αν νικηθεί,θα μεταμορφωθώ
Στου Έρωτα το εσωτερικό
θα γίνω Χώμα και Νερό
Και θα φυτρώσει Δυνατό
Λουλούδι απίθανα Ψηλό
Περήφανο και Ταπεινό
Θα κρούσει το Καμπαναριό...

...αυτό του 'Ερωτος...
και αυτός δεν θα σωπαίνει πια...

Στέλλα Πολίτη

Γέννησις

Είμαστε κάτι πουλιά από στοιχειά
πιασμένα. Ουρανό δε βλέπουμε πια
κι όμως μέσα μας ακόμα ζούνε
αισθήσεις μαγικές, ανατρεπτικές.

Είμαστε κάτι παιδιά πεινασμένα
για γνώση σύγχρονη εναλλακτική
πεινασμένα για αλλαγές ριζικές
θεμελιώδεις. πεινάμε για ζωή.

Είμαστε κάτι ατμομηχανές
γρηγοροκίνητες χωρίς αίτιο
χωρίς σκοπό, χωρίς αίτιο ζωής.

Καθόμαστε τα βράδια στη φαντασία
μας και ονειρευόμαστε το αύριο.
Έτσι γέννιουνται οι ελπίδες μας.

Βασίλης Κανέλης

Έβερεστ (για μια ανάμνηση)

Τσιγάρο άφιλτρο στο χέρι
και ο ήλιος συννεφιασμένος,
Κυριακή θα φέρει
και τώρα το μυαλό να γυροφέρνει
στης ψυχής τα παλαιά τα ύψη

Ταλαιπωρημένα τα μάτια αναπολούν την
ανατολή που μόλις πέρασε.
Απέραντη είναι η γαληνή του λιμανιού
και το μυαλό να γυροφέρνει
στης ψυχής τα παλαιά τα ύψη

Εσύ καράβι πρωινό
και εγώ ξεκίνησα αργά.
Μια ανάμνηση μονάχα μένει
σαν τον φυλακισμένο
που τα σύννεφα θυμάται
έτσι κ εγώ τη τελευταία μας ματιά
και το μυαλό να γυροφέρνει
στης ψυχής τα παλαιά τα ύψη

Μα η καρδιά μου πονεί για σε
και για τον κόσμο όλο.
Εσύ ο κόσμος όλος


Το μυαλό εχθρός αιώνιος με την καρδιά να πολεμά
και εγώ στην μάχη μέσα να γυροφέρνω
στης ψυχής τα παλαιά τα ύψη

Και η ψυχή με αφήνει,
φεύγει, χάνεται,
χάθηκε
στα παλαιά πια γυροφέρνω μοναχός,
ένας ασάλευτος εραστής

Με μια ανάμνηση μοναχά
Αργοπεθαίνω χωρίς κάρδια, χωρίς μυαλό, χωρίς ψυχή
Με μια ανάμνηση μοναχά
Άδειος και άψυχος γυρίζω

Φεύγα ανάμνηση γλυκιά
Και εσύ ψυχή μου γύρνα
Άλλα καράβια θα ‘ρθουν
Άλλη ζωή θα ζήσω
Ψυχή μου γύρνα

Π.Φ.

Η ΦΛΟΓΑ

Η φλόγα πια έχει σβήσει ,το σκοτάδι εξαπλώνεται βασανιστικά σα λοιμός .
Αυτή η σκιά είναι δικιά σου ή του φόβου σου;.
Μπερδεύονται οι άνθρωποι, οι ψυχές μες το χάος .
Όλα είναι απλά αλλά συνάμα δύσβατα και άκαρδα για αυτούς που προσπαθούν( να ξεφύγουν).
Ακόμα και οι αριθμοί δεν είναι πια οι ίδιοι ,μου φαίνονται και αυτοί πρόσκαιρες αυθεντίες που μας προστάζουν να ζήσουμε και να ονειρευόμαστε έτσι όπως εκείνοι επιθυμούν. Πάντα ό,τι θέλουν εκείνοι.
Ανυπομονησία ,αγωνία ,φόβος μήπως δεν έρθει ,δε φύγουν οι δαίμονες .
Και όλοι ελπίζουν , κοιτούν τον ουρανό ,το φεγγάρι και προσμένουν ένα αστέρι ,μια αλλαγή.
Το νερό είναι πια λιγοστό ˙ το μυαλό μπερδεύεται ανάμεσα στα ‘’θέλω’’ και στα <<πρέπει>>
Η νύχτα δεν περνά ,η φλόγα δεν ξανανάβει, η ώρα και αυτή με τη σειρά της βασανίζει τις ψυχές.
Ετούτη τη νύχτα όλα τα βλέμματα είναι στραμμένα στον ουρανό , γιατί η ψυχή τους δεν αντέχει για άλλη μια φορά την ταπείνωση. Όλοι ελπίζουν για έναν άγγελο, για έναν σωτήρα ,έστω για έναν απομηιχανής θεό.
Τώρα οι σκέψεις χάνονται ,η μνήμη σβήνει , η ψυχή δε θέλει να θυμάται πια .
Ο ήλιος φτάνει ,το φώς μας χαρίζει απλόχερα τη σωτηρία μας ,που τόσο επιθυμούσαμε! (Είναι αυτό που πραγματικά θέλουμε;)
ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΚΟΥΡΕΝΤΖΗ

Η ΟΠΤΑΣΙΑ

Αγναντεύοντας τον κόσμο
από το ανοιχτό παράθυρό μου,
Μια αιθέρια μορφή στέκει περήφανη
στο χείλος του μπαλκονιού.
Ο καταγάλανος μανδύας της ανεμίζει
χορεύοντας με τον άνεμο.
Αψηφώντας το ύψος.
Ο χρόνος της έμαθε να κρατάει πάντα το κεφάλι ψηλά.
Το πρόσωπό της χλωμό και συνάμα ασυνήθιστα εκφραστικό.
Θύμιζε άγαλμα νεοκλασικής περιόδου.
Κάποια αρχαία θεότητα.
Το βλέμμα της περιπλανιόταν
Πότε προς τον ξάστερο ουρανό
και πότε προς την πόλη.
Μια πόλη που καταβροχθίζει αχόρταγα τους κατοίκους της,
Στη μουντή γκρίζα φυλακή της.
Μια πόλη απρόσωπη.
Θύμα της παγκοσμιοποίησης.
Μια κοινωνία που καταρρέει.
Μέρα με τη μέρα.
Λεπτό με το λεπτό.
Ισοπεδώνοντας τα όνειρα των ανθρώπων.
Μια κοινωνία με κυβερνήτη το χρήμα,
όχι το όραμα.
Περιπλανώμενες φιγούρες δίχως κοινό σκοπό.
Υπνωτισμένες από τη ρουτίνα της καθημερινότητας.
Τρέχουν να προλάβουν το τρένο της ζωής.
Όμως λίγοι θα καταφέρουν να κερδίσουν το χρυσό εισιτήριο.
Οι εναπομείναντες θα χαθούν στο λαβύρινθο του χρόνου.

Τώρα πια μια μάσκα πόνου
πήρε τη θέση της στο πρόσωπο της χλωμής νύμφης.
Για μια στιγμή ένα κρυστάλλινο δάκρυ
διέσχισε το πρόσωπό της.
Κλείνοντας τα μάτια,
αφήνει την άβυσσο του κενού να την καταπιεί.
Έγινε ένα με το μελαγχολικό τραγούδι του ανέμου.
Χάθηκε στη μαγεία της στιγμής.
Ενώθηκε με την πανδαισία των χρωμάτων του ουρανού.
Ατενίζοντας τον κόσμο
από το ανοιχτό παράθυρό μου,
τίποτε δε θα είναι πια το ίδιο.
Κι εμείς θα συνεχίσουμε το ταξίδι μας
σε αυτό το τρένο που ονομάζεται ζωή.


Σοφία Σπυράκου Α’4